Rodowiczowie czyli Rodajtis lub Rudajtis są bardzo starą i szeroko rozprzestrzenioną rodziną średniej królewskiej szlachty na Żmudzi, która więcej niż 500 lat korzysta z przywilejów szlacheckich.
Nazwisko to pierwszy raz zostało wymienione w dokumentach w końcu XV wieku. Początkowo brzmiące nazwiska Radas, Rodis, przekształciły się w Rudajtis i Rodajtis. Najdawniejszy dokument z podpisem woźnego o nazwisku Rodis pochodzi z 1491 roku .

Wydaje się , że od końca XV wieku nasi przodkowie rozdzielili się na trzy odrębne Rody.

Pierwszy : Rodowiczów Jasowiczów,
Drugi : Rodowiczów Szymkowiczów.
Trzeci : Rodowiczów Juriewiczów.

Oddzielnej rodziny Rodowiczów od wyżej wymienionych od końca XVI do XX wieku nie znajdujemy w archiwach historycznych. W drugiej połowie XVI wieku nazwisko Rudajtis, czyli Radajtis, Rodewicz zostało zmienione na Rodowicz ( prawdopodobnie jako efekt polonizacji szlachty litewskiej ).

W pierwszej połowie XX wieku nazwisko to na Litwie przekształcono na Rodawiczius a następnie Radawiczius, natomiast rodziny osiadłe w Polsce utrzymały pisownię Rodowicz. W Wielkim Księstwie Litewskim Rodowicze pełnili stanowiska „ciwunów” (czyli zarządców), woźnych, skarbników, pomocnika (służebnika) np. Starosty Żmudzkiego Jana Kiszki i inne. W carskich czasach niemało Rodowiczów broniło litewskości w sytuacji nasilającej się rusyfikacji Litwy. Wśród Rodowiczów tego okresu było wielu księży, oraz powstańców 1831 i 1863 roku, którzy za swój patriotyzm tracili majątki, byli skazywani na pobyt więzieniach lub zsyłki. Gdy władze carskie uniemożliwiały im studiowanie w Wilnie czy Warszawie – wyjeżdżali do Petersburga czy Karlsrhue, wierząc, że ich wiedza będzie kiedyś potrzebna wolnej Polsce i Litwie. Dlatego to w okresie międzywojennym i po drugiej wojnie światowej wielu z Rodowiczów było naukowcami, inżynierami, lekarzami czy nauczycielami.

Szlacheckie pochodzenie Rodowiczów było potwierdzane kilkakrotnie: postanowieniem Zebrania Deputowanych Szlachty Guberni Litewskiej z dnia 11.01.1799, Guberni Wileńskiej z dnia 19.12.1819, 23.01.1835 i 16.12.1837r., Guberni Kowieńskiej z dnia 15. 06. 1843r. i 14 03.1847r. W okresie carskim przeprowadzane wywody szlacheckiego pochodzenia wykazywały kilka odrębnych gałęzi z różnymi herbami. Dnia 11.01. 1799r. Zebranie Deputowanych Szlachty Guberni Litewskiej uznało tej rodzinie herb Rudnica, z kolei dnia 23.01.1835r. Zebranie Deputowanych Szlachty Guberni Wileńskiej uznał herb Lubicz, a następnie 16.12.1837 roku to samo gremium przywróciło herb Rudnica. Ostatecznie tę decyzję zatwierdziła Heroldia Rosyjska dnia 04.09.1847r ukazem nr. 3072 i rodzina Rodowiczów została wpisana do pierwszej części Księgi Szlachty, a w dniu 26.08.1848 ukazem nr.1480, tej samej Heroldii została przeniesiona do szóstej części tej księgi. W Rosyjskim Państwowym Historycznym Archiwum w Petersburgu, jest 25 rozpraw Heroldii poświęconych Rodowiczom. Wystąpienia o potwierdzenie szlacheckiego pochodzenia wraz dokumentami to dowodzącymi, były sposobem na uniknięcie dokuczliwych podatków, lub wcielenia synów na wiele lat do carskiej armii.
Uwaga : pogrubieniem zaznaczono kolejnych XVIII pokoleń od Wojtka Rodajtisa do Stanisława – Ignacego Rodowicza urodzonego 17 września 2007 roku.